Justin Rose: 'In die eerste maanden nooit vermoed dit te bereiken'
Van Hilversumsche naar top

Een kleine lach krult het gezicht van Justin Rose als de naam van de Hilversumsche valt. ,,Oh boy’’, klinkt het. ,,Dat is echt lang geleden.’’ Twintig jaar, om precies te zijn. En niemand die er destijds bij was in het, toen nog, TNT Dutch Open kon vermoeden dat daar de toekomstige nummer één van de wereld zijn profdebuut maakte.
Justin Rose: ,,Mijn cijfers van het afgelopen jaar zijn ongelooflijk constant, maar er zitten wel meerdere kanten aan.''
door Eric Korver

Hij was nog maar zeventien toen hij binnenstapte in Hilversum. Net vierde geworden als amateur in het Brits Open, klaar om de wereld te bestormen. Dat gebeurde niet op de Hilversumsche, waar hij het weekend op één slag miste. Een prestatie gezien de waanzinnige drukte rond zijn persoon. Het gebeurde ook niet in de volgende twintig toernooien, waarin Rose steeds de cut miste. ,,Dat waren heel moeilijke jaren met harde lessen’’, vertelt de nu 38-jarige Rose. ,,Ik heb dat lang beschouwd als een soort litteken, kon er ook moeilijk over praten. Dat veranderde pas na mijn winst in het US Open.’’
Het overlijden van zijn vader Ken was een volgende klap. Ken Rose was de grootste fan van zijn zoon en begeleidde hem jarenlang door Engeland en Europa tijdens zijn amateurjaren. Leukemie werd hem in 2002 fataal. Justin Rose gaf er nog vaak blijk van hoezeer hij zijn vader miste. Op de achttiende green van Merion, na zijn laatste en winnende putt in het US Open, op vaderdag nota bene. Even die kus, vingertje naar de hemel.
Veelzeggend

Een paar weken geleden was er opnieuw zo’n moment. Rose werkte zich op tot nummer één van de wereld, na een tweede plek in het BMW Championship. Een simpele tweet, veelzeggende woorden: ‘We did it Dad... World Number 1’. Die positie bleek echter van korte duur, tot Rose de leiding heroverde in Belek met winst in het Turkish Airlines Open.
Daar beleefde hij nu meer plezier aan, bekent Rose. ,,Natuurlijk was het bijzonder voor het eerst de beste golfer van de wereld te zijn. Maar dat moment kwam wél nadat ik de play-off verloor van Keegan Bradley. Daar overheerste meer de teleurstelling dan de vreugde. Nu ligt dat anders. Weer naar nummer één stijgen na een overwinning geeft veel meer voldoening.’’ Met een lach: ,,In die eerste maanden van mijn loopbaan had ik nooit vermoed dit te bereiken.''
Herinneringen

Een paar meter verderop kijkt moeder Annie Rose glimlachend toe. Ze was er destijds ook op de Hilversumsche, waar de toen pas 17-jarige Justin onder toeziend oog van Annie, vader Ken en een waar leger aan Engelse media zijn debuut als professional maakte. Vraag niet aan Annie of ze dat nog weet. ,,Natuurlijk weet ik dat nog. Als de dag van gisteren zelfs’’, zegt ze, haast verontwaardigd. ,,Hoe zou ik dat kunnen vergeten? Het was een geweldige ervaring voor ons allemaal. Daar hebben we echt mooie herinneringen aan. En het is fantastisch te zien waar Justin nu staat.’’
Zijn leidende positie op de wereldranglijst dankt Rose natuurlijk aan zijn zeges, maar vooral aan een enorme stabiliteit in zijn prestaties. De Engelsman haalde in zijn laatste 34 toernooien liefst 21 keer de top tien. ,,Bizar eigenlijk’’, zegt Rose, als hij die cijfers even op zich laat inwerken. ,,Als je me dit zou vertellen over een andere speler zou ik echt onder de indruk zijn. Het is enorm constant, maar er zitten wel meerdere kanten aan die cijfers. Er zijn weken waarin de top tien het maximaal haalbare is, weken waarin je met een goede laatste ronde net nog even de top tien in glipt, maar ook weken waarin je kunt winnen en uiteindelijk ‘gewoon’ in de top tien eindigt. Dat zijn de weken waarin je teleurgesteld bent over zo’n plek in de top tien.’’
Constant

,,Maar zoals ik zei is het een constant hoog niveau. Alle aspecten van mijn spel zijn er om me te helpen in een ronde. Als mijn putter het eens laat afweten, is min chippen goed, of mijn drives. Als het ene niet werkt, doet het andere dat wel. Het is alleen een kwestie meer aspecten te laten samenvallen op hetzelfde moment.’’
Hoe constant Rose ook is, de tijd lijkt voorbij dat één speler voor serieus lange tijd de wereldranglijst kan beheersen. Die overtuiging heeft hij zelf ook. ,,Misschien als iemand twee of drie zeges kort achter elkaar boekt, kan hij een buffer opbouwen die hem voor een half jaar aan de leiding houdt. Veel langer zie ik dat niet gebeuren. Daarvoor zijn er momenteel te veel heel sterke spelers. De tijd van iemand die vijf jaar de lijst aanvoert, is voorbij.’’
Minder scherp

Justin Rose heeft zelf sinds die week in Hilversum een fantastische carrière opgebouwd. Veel zeges, Ryder Cups, een Major, olympisch goud. Maar is er ooit een moment waarop hij kan genieten van die successen? ,,Goeie vraag’’, vindt Rose. ,,Ik heb zelf het gevoel dat als je je loopbaan gaat beschouwen, je daarvan iets minder scherp wordt. Dat je dan misschien wel klaar bent. Zover ben ik zeker niet. Ik probeer van elk moment te genieten, ook van dit hier in Turkije. Maar ik hou van het grinden, van het gevoel te strijden. Hoe meer competitief ik bezig ben, hoe beter ik onder druk kan spelen en dat is waar ik echt van geniet. Het warme gevoel bij alles wat ik heb meegemaakt, het terugkijken, dat bewaar ik voor later.’’
Artikel geplaatst op: 12 november 2018 - 12:00

Gerelateerd

Delen