Martijn & Jan Kees

Hi Jan Kees,
We mogen best nog een keertje terugkomen op de Ryder Cup van eind september toch? Omdat het zo'n mooie – en toch ook wel onverwachte – zege van Team Europe was, maar wat mij betreft om nog zoveel meer. Le Golf National toonde zich een geweldige gastheer. Dankzij de baan zelf, maar ook dankzij de duizenden en duizenden toeschouwers die langs de kant stonden. Het was een groot feest.
Zeker ook omdat Europa deed wat het wel vaker doet tijdens de Ryder Cup. Boven zichzelf uitstijgen en als TEAM voor de dag komen. Ik schrijf dat natuurlijk niet voor niets met hoofdletters. Als Amerika de nederlaag namelijk ergens aan te wijten heeft, dan is dat wel het gebrek aan echte teamspirit. Hoe kan het toch dat Team USA zo vaak in diezelfde val trapt?
Vergelijk de grootse en collegiale reactie van de op de bank gezette Olesen met het gepiep van Reed na afloop en het hele verhaal is verteld. Of is het eigenlijk heel logisch dat Amerika zelden als team opereert? Zeggen veel Europese spelers die de oversteek naar de PGA Tour maken immers niet dat het op dat circuit vooral 'ieder voor zich' is? Hoe dan ook: ik kijk nu al uit naar 2020!
Martijn
Beste Martijn,
Eens in de zoveel jaar slagen de Amerikanen er wel in om te winnen, maar dat heeft dan wel vooral te maken met zwakke Europese captains.
In 2008 dacht Nick Faldo dat je als zesvoudige Major-winnaar zonder enige serieuze voorbereiding de lijn van je voorgangers kon doortrekken. Acht jaar later liet Darren Clarke zien dat hij niet in staat was om te doen wat een captain moet doen. Vriendjespolitiek stond bij hem met hoofdletters geschreven en hij werd volkomen afgetroefd door zijn Amerikaanse collega Davis Love, die op zijn beurt veel had geleerd van de nederlaag in 2012 op Medinah.
Een moderne captain is als de CEO van een multinational.
Jim Furyk had in Versailles de zaak niet echt in de hand en zijn co-captains acteerden al een stel have-beens die op vakantie waren. Thomas Bjørn daarentegen wist precies wat hij moest doen en hij had zich omringd met assistenten die ook een duidelijke taakomschrijving hadden. Denk aan Robert Karlsson die elk nuttig cijfertje in zijn systeem had opgeslagen.
Wie de nieuwe Europese captain ook wordt, hij zal de zaken net zo nauwkeurig voorbereiden als Thomas Bjørn en Paul McGinley in 2014. Hij zal dan wel een antwoord moeten vinden op een waarschijnlijk sterker Team USA, want dat er afscheid zal worden genomen van de oude generatie is wel zeker.
Groet,
Jan Kees
Artikel geplaatst op: 17 oktober 2018 - 19:34

Gerelateerd

Delen