Tiger Woods: het fenomeen is terug

Tiger Woods staarde nog geen anderhalf jaar geleden de wereld aan met een lege blik, gevangen op een polaroid van het sheriff’s office van Palm Beach County. Die foto toonde een menselijk wrak, en zo voelde Woods zich ook. Hij was net opgepakt onder invloed van medicijnen, nodig om zijn lijf nog enigszins te laten functioneren. Golf? Daaraan durfde hij niet eens meer te denken.
Tiger Woods in actie tijdens het honderdste PGA Championship, uiteindelijk gewonnen door Brooks Koepka.
door Eric Korver

Dat schoot weer even door het hoofd op het moment dat Tiger Woods bezig was met onmogelijke dingen in het PGA Championship op de baan van Bellerive. Tiger raakte de eerste negen holes geen fairway, sloeg zijn driver alle kanten op, maar toverde met zijn ijzers. Vanuit alle hoeken sloeg hij de bal bij de vlag, en met elke birdie klonk de ‘Tiger-roar’ harder op Bellerive.
Zijn swing met z’n driver was er nog niet, zagen de analisten. Maar afgelopen winter gaf Tiger ruiterlijk toe dat hij niet eens een swing hád. Het lijf, en vooral zijn rug, was zo rot dat hij niets meer kon. Zelfs een eenvoudig ritje in een buggy zat er niet eens meer in. ,,Het hobbelen doet veel te veel pijn.’’
Aan winnen dacht Tiger in die maanden helemaal niet. Zelfs niet aan gewoon spelen. Als je niet eens een club kunt swingen, is dat al onmogelijk. ,,Ik wist niet of ik ooit nog golf zou kunnen spelen’’, bekende Tiger.
Nieuwe episode

Toch stond hij daar weer, op Bellerive, in het zoveelste Major van een carrière die alsnog een volledig nieuwe episode krijgt. Tuurlijk, Tiger Woods speelde eerder dit jaar ook al wat toernooien. Niet onverdienstelijk, maar ook verre van de briljante standaard die hij ooit zelf neerzette. Maar nu, nu was het anders. Eerst al een paar weken eerder die kortstondige leidende positie in het Brits Open, en dan in het PGA Championship een serieus gevecht om de titel.
Grote hoogte

Op Bellerive schreef Tiger Woods eigenhandig het verhaal van zijn comeback. Een verhaal dat de golfwereld in een soort extase brengt. Tiger drijft – opnieuw – de sport naar grote hoogte. Niemand wil iets missen van zijn wederopstanding. De fans komen met duizenden extra naar de toernooien, staan rijen dik langs de fairways waar Tiger speelt. Bij elke approach die in de schaduw van de vlag valt, bij elke birdie schreeuwen ze zich de kelen schor. De ‘Tiger-roar’ klinkt harder dan ooit, zo lijkt het.
Ook de kijkcijfers op televisie exploderen. Naar die laatste ronde op Bellerive keken liefst bijna zeventig procent mensen méér dan een jaar eerder bij hetzelfde toernooi. De marketingcijfers lopen keurig in de pas mee.
Fistpump

Maar los van commercie doet het elke golfliefhebber goed wat Tiger nu laat zien. Hij was door de meesten afgeschreven, en de positivo’s hóópten slechts op een terugkeer. Maar dit had waarschijnlijk niemand verwacht. Traditioneel in het rood haalde Tiger alles uit de kast om leider Brooks Koepka te achterhalen. De rest, al die nieuwe en jonge wereldtoppers, konden niet in het kielzog blijven van de levende legende, die als vanouds door de baan ging. Zijn putts vonden uit elke hoek de hole, zijn – noodzakelijke – herstelslagen waren fenomenaal, en met zijn ouderwetse fistpump zweepte Tiger de hartstochtelijk meelevende fans nog verder op. Winnaar Koepka achterhaalde hij uiteindelijk niet, maar zijn tweede plaats voelde als winnen.
Tiger Woods is weer net zo’n fenomeen als dat jochie van net twintig jaar dat aan het einde van de vorige eeuw de golfwereld veroverde.
En waar het ophoudt? Niemand durft het te zeggen. Maar dat Tiger Woods meer dan tien jaar na zijn laatste zege toch zijn vijftiende Major kan winnen, daaraan twijfelt niemand meer.
Artikel geplaatst op: 22 augustus 2018 - 13:33

Gerelateerd

Delen